ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ αμφιβολία ότι μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος στην Τουρκία ξεκινά ξεκίνησε ήδη μια νέα εποχή Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος και το σύστημα εξουσίας αναδεικνύονται ισχυροποιημένοι από κάθε άποψη.
ΜΕ ΑΥΤΟ το δεδομένο, το μείζον ερώτημα είναι προς ποια κατεύθυνση θα ασκηθεί αυτή η υπερεξουσία: προς τη δημοκρατία ή προς τον αυταρχισμό; Το ίδιο διατυπωμένο διαφορετικά: προς τον ισλαμοοθωμανισμό ή προς τον εκδυτικισμό-εκδημοκρατισμό;
ΚΑΘΕ ΑΠΑΝΤΗΣΗ είναι προς το παρόν πρόωρη. Τώρα διαμορφώνεται ουσιαστικά η επόμενη μέρα. Αν και τα πρώτα σημάδια είναι ανησυχητικά. Ίσως να οφείλονται, όμως, στον πυρετό των στιγμών. Στη διαπάλη για πλήρη επικράτηση, που φαίνεται να συνεχίζεται.
ΕΠΕΙΔΗ, εκτός των άλλων, οι βασικές αντιθέσεις οι οποίες τη διέτρεχαν δεν εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας με το φιάσκο των πραξικοπηματιών. Η μισή Τουρκία, για να το πούμε σχηματικά, εξακολουθεί να είναι αντίθετη και να αντιστέκεται σε οπισθοδρομικές ιδεολογίες και αντιδημοκρατικές πρακτικές.
ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ να συντάσσεται κάποιος με μια δημοκρατικά εκλεγμένη εξουσία και με τις συνταγματικές αρχές απέναντι σε πραξικοπηματίες. Κι εντελώς διαφορετικό η έγκριση, είτε η επιδοκιμασία αντιδημοκρατικών πολιτικών και αντιλήψεων.
ΑΛΛΩΣΤΕ, τόσο η διεθνής όσο και η ευρωπαϊκή κοινότητα σε αυτήν ακριβώς τη βάση τάχθηκαν κατά της στρατιωτικής ανατροπής του νόμιμου τουρκικού καθεστώτος. Γι’ αυτό και από τις πρώτες μεταπραξικοπηματικές ώρες επισημαίνεται πανταχόθεν η ανάγκη για προστασία των δημοκρατικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι η ταυτότητα της επόμενης μέρας στην Τουρκία είναι άμεσα συνδεδεμένη και με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το πρόσημο των εξελίξεων έχει ζωτική σημασία. Πρωτίστως για τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας στο Αιγαίο και τους κινδύνους «θερμών» επεισοδίων. Αλλά και την τήρηση της ευρωτουρκικής συμφωνίας για το Προσφυγικό.
ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι οι ελληνικές προσδοκίες και συμφέροντα συμπίπτουν με τις δημοκρατικές εξελίξεις, την ομαλότητα και τη διεθνή νομιμότητα στην Τουρκία.
ΜΕ ΑΥΤΟ το δεδομένο, το μείζον ερώτημα είναι προς ποια κατεύθυνση θα ασκηθεί αυτή η υπερεξουσία: προς τη δημοκρατία ή προς τον αυταρχισμό; Το ίδιο διατυπωμένο διαφορετικά: προς τον ισλαμοοθωμανισμό ή προς τον εκδυτικισμό-εκδημοκρατισμό;
ΚΑΘΕ ΑΠΑΝΤΗΣΗ είναι προς το παρόν πρόωρη. Τώρα διαμορφώνεται ουσιαστικά η επόμενη μέρα. Αν και τα πρώτα σημάδια είναι ανησυχητικά. Ίσως να οφείλονται, όμως, στον πυρετό των στιγμών. Στη διαπάλη για πλήρη επικράτηση, που φαίνεται να συνεχίζεται.
ΕΠΕΙΔΗ, εκτός των άλλων, οι βασικές αντιθέσεις οι οποίες τη διέτρεχαν δεν εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας με το φιάσκο των πραξικοπηματιών. Η μισή Τουρκία, για να το πούμε σχηματικά, εξακολουθεί να είναι αντίθετη και να αντιστέκεται σε οπισθοδρομικές ιδεολογίες και αντιδημοκρατικές πρακτικές.
ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ να συντάσσεται κάποιος με μια δημοκρατικά εκλεγμένη εξουσία και με τις συνταγματικές αρχές απέναντι σε πραξικοπηματίες. Κι εντελώς διαφορετικό η έγκριση, είτε η επιδοκιμασία αντιδημοκρατικών πολιτικών και αντιλήψεων.
ΑΛΛΩΣΤΕ, τόσο η διεθνής όσο και η ευρωπαϊκή κοινότητα σε αυτήν ακριβώς τη βάση τάχθηκαν κατά της στρατιωτικής ανατροπής του νόμιμου τουρκικού καθεστώτος. Γι’ αυτό και από τις πρώτες μεταπραξικοπηματικές ώρες επισημαίνεται πανταχόθεν η ανάγκη για προστασία των δημοκρατικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι η ταυτότητα της επόμενης μέρας στην Τουρκία είναι άμεσα συνδεδεμένη και με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το πρόσημο των εξελίξεων έχει ζωτική σημασία. Πρωτίστως για τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας στο Αιγαίο και τους κινδύνους «θερμών» επεισοδίων. Αλλά και την τήρηση της ευρωτουρκικής συμφωνίας για το Προσφυγικό.
ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι οι ελληνικές προσδοκίες και συμφέροντα συμπίπτουν με τις δημοκρατικές εξελίξεις, την ομαλότητα και τη διεθνή νομιμότητα στην Τουρκία.
Έθνος
Δεν υπάρχουν σχόλια: