Μπορεί μια ενισχυμένη διμερής γαλλογερμανική συνεργασία στην άμυνα ως πυρήνας μιας κοινής άμυνας στην EE να περισώσει τη δυναμική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης Μπορεί η αδυναμία συμπλήρωσης της Ευρωζώνης με πολιτική ένωση να υποκατασταθεί από τη δυναμική της αμυντικής συνεργασίας; Βερολίνο και Παρίσι αποφάσισαν να κινηθούν προς την παραπάνω κατεύθυνση καθώς η αποχώρηση της Βρετανίας, που μαζί με τη Γαλλία συναποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής ισχύος της EE, θέτει όντως θέμα αποκατάστασης μιας διαταραχθείσας ισορροπίας.
Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Γαλλίας - Γερμανίας στην άμυνα έχει εγγενή προβλήματα που την καθιστούν πιο δυσχερή από τη διμερή συνεργασία Λονδίνου - Παρισιού:
- Βρετανία και Γαλλία είναι πυρηνικές δυνάμεις και μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, ιδιότητες που δεν έχει και δεν θα αποκτήσει στο ορατό μέλλον η Γερμανία. Ούτε η Γαλλία θα εκχωρήσει το άβατο της εθνικής κυριαρχίας ούτε η Γερμανία θα της παραχωρήσει άτυπο προβάδισμα που να ισορροπεί έστω και εν μέρει την παντοδυναμία της στην Ευρωζώνη.
- Η πλειονότητα των χωρών που στηρίζουν τη Γερμανία στη διαχείριση της κρίσης είναι ένθερμοι οπαδοί μιας ευρωπαϊκής άμυνας απολύτως συμπληρωματικής με το ΝΑΤΟ που παραμένει η κύρια αναφορά τους: Μια διαπίστωση που ισχύει για ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη από τις Βαλτικές μέχρι και τη Ρουμανία - Βουλγαρία αλλά και για τη Φινλανδία και τη Σουηδία που φλερτάρουν με την προοπτική ένταξης τους στην Ατλαντική Συμμαχία.
ΠΟΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ το πλαίσιο της ενισχυμένης αμυντικής συνεργασίας που προτείνουν Γαλλία και Γερμανία; Με τα σημερινά δεδομένα είναι δύσκολο να πάρει θεσμική υπόσταση αποτυπωμένη σε αναθεώρηση των Συνθηκών και το πιθανότερο σενάριο είναι Βερολίνο και Παρίσι να προβάλουν ως κέντρο συντονισμού συμμαχιών των προθύμων.
ΑΝ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση τότε το κείμενο που ετοίμασαν οι υπουργοί Άμυνας Γαλλίας και Γερμανίας μάλλον θα έχει επικοινωνιακή κυρίως χρησιμότητα, καθώς θα επιτρέψει στην επικείμενη άτυπη Σύνοδο των 27 στην Μπρατισλάβα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις περί γενικευμένου ευρωπαϊκού αδιεξόδου από την άκαμπτη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική μέχρι και τη διαχείριση των προσφυγικών ροών.
ΤΕΛΟΣ, σε ό,τι αφορά την Αθήνα τα ζωτικά συμφέροντα της οποίας ταυτίζονται με κάθε κίνηση εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στην άμυνα και την εξωτερική πολιτική προκύπτει ένα ερώτημα, η απάντηση στο οποίο δεν είναι ούτε δεδομένη ούτε αυτονόητη: Ποια θα είναι η θέση και ο ρόλος της Τουρκίας στα παραπάνω σχήματα, καθώς δύσκολα η Άγκυρα θα αφήσει αναξιοποίητη την ευκαιρία θεμελίωσης μιας ειδικής σχέσης με την EE σε θέματα ασφαλείας.
Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Γαλλίας - Γερμανίας στην άμυνα έχει εγγενή προβλήματα που την καθιστούν πιο δυσχερή από τη διμερή συνεργασία Λονδίνου - Παρισιού:
- Βρετανία και Γαλλία είναι πυρηνικές δυνάμεις και μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, ιδιότητες που δεν έχει και δεν θα αποκτήσει στο ορατό μέλλον η Γερμανία. Ούτε η Γαλλία θα εκχωρήσει το άβατο της εθνικής κυριαρχίας ούτε η Γερμανία θα της παραχωρήσει άτυπο προβάδισμα που να ισορροπεί έστω και εν μέρει την παντοδυναμία της στην Ευρωζώνη.
- Η πλειονότητα των χωρών που στηρίζουν τη Γερμανία στη διαχείριση της κρίσης είναι ένθερμοι οπαδοί μιας ευρωπαϊκής άμυνας απολύτως συμπληρωματικής με το ΝΑΤΟ που παραμένει η κύρια αναφορά τους: Μια διαπίστωση που ισχύει για ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη από τις Βαλτικές μέχρι και τη Ρουμανία - Βουλγαρία αλλά και για τη Φινλανδία και τη Σουηδία που φλερτάρουν με την προοπτική ένταξης τους στην Ατλαντική Συμμαχία.
ΠΟΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ το πλαίσιο της ενισχυμένης αμυντικής συνεργασίας που προτείνουν Γαλλία και Γερμανία; Με τα σημερινά δεδομένα είναι δύσκολο να πάρει θεσμική υπόσταση αποτυπωμένη σε αναθεώρηση των Συνθηκών και το πιθανότερο σενάριο είναι Βερολίνο και Παρίσι να προβάλουν ως κέντρο συντονισμού συμμαχιών των προθύμων.
ΑΝ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση τότε το κείμενο που ετοίμασαν οι υπουργοί Άμυνας Γαλλίας και Γερμανίας μάλλον θα έχει επικοινωνιακή κυρίως χρησιμότητα, καθώς θα επιτρέψει στην επικείμενη άτυπη Σύνοδο των 27 στην Μπρατισλάβα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις περί γενικευμένου ευρωπαϊκού αδιεξόδου από την άκαμπτη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική μέχρι και τη διαχείριση των προσφυγικών ροών.
ΤΕΛΟΣ, σε ό,τι αφορά την Αθήνα τα ζωτικά συμφέροντα της οποίας ταυτίζονται με κάθε κίνηση εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στην άμυνα και την εξωτερική πολιτική προκύπτει ένα ερώτημα, η απάντηση στο οποίο δεν είναι ούτε δεδομένη ούτε αυτονόητη: Ποια θα είναι η θέση και ο ρόλος της Τουρκίας στα παραπάνω σχήματα, καθώς δύσκολα η Άγκυρα θα αφήσει αναξιοποίητη την ευκαιρία θεμελίωσης μιας ειδικής σχέσης με την EE σε θέματα ασφαλείας.
Δεν υπάρχουν σχόλια: